Bomen voor schoolkinderen in Kenia

Tot slot nog de link en een paar foto's van het project van de school waar ik ben geweest met mw. Beckmann:

http://www.aarbeckmanntrust.com/index.php

De filisofie van mw Beckmann: de meeste publieke scholen in Kenia beschikken over veel grond, wat vaak een enorm braakliggend terrein is (stoffig en vies, zonder sprietje groen) denk aan 3-4 hectare. Zij heeft 27 scholen overtuigt om hier (met wat geld van haar, zij betaalt de baby boompjes) bomen te planten. Bomen houden vruchtbare aarde en vocht vast in de bodem, waardoor erosie en woestijnvorming kan worden tegen gegaan. Bovendien zorgen bomen binnen paar jaar voor hout (takken), wat kostbaar is (brandstof voor 80% vd huishoudens hier en voor keuken van de school) en bomen zorgen ook voor een groene, gezonde leeromgeving voor de kinderen. 

Op de foto´s hieronder leren kinderen hoe ze bomen moeten planten. Volgens mw Beckmann: hoe groter / dieper het gat tussen de stenen wordt gemaakt (en gevuld met vruchtbare aarde/mest), hoe sneller de bomen groeien. Als het gat 1,5 meter bij 1 meter is, heb je binnen 5 jaar een volwassen boom. En bomen zijn goud waard in Afrika!

de tragedies van Afrika

http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-14879401

Eergisteren werden we opgeschrikt door vreselijke verhaal van de slump (sloppenwijk) Sinaï - tragedie, waarbij waarschijnlijk meer dan 100 mensen levend verbrand zijn vanwege lek in een oliepijp. Onder andere een "creche" met zeker 20 kindertjes is van aardbodem verdwenen, toen olie vanuit de pijplijn tussen Nairobi en Mombasa in een lokaal riviertje stroomde en mensen met emmertjes probeerden om olie op te vangen om zo een zakcentje bij te verdienen. Totdat iemand (die het vast niet meer kan navertellen) een cigarettepeuk weggooide in de rivier, waarna de heleboel ontplofte en in brand vloog.... Met vele doden en gewonden tot gevolg.

En dit was niet de eerste keer dat dit is gebeurd! Een radioreporter van de populairste radiozender in Nairobi (Classic FM) vroeg zich af hoe mensen zo dom kunnen zijn (zelfs als je arm bent): "Are we just poor or are we poor in our minds?" (zijn we gewoon arm, of zijn we arm in ons hoofd?)

En om het verhaal even rond te breien, was dit nu juist de plek waar ik een week geleden naar het lagere schoolproject van Maryke Beckman, van Chiel zijn werk, was gegaan! De rivier stroomt nl langs de school....! Of er schoolkinderen zijn vermist, verbrand of gewond weet ik niet, maar gelukkig is de school zelf niet getroffen.

druk druk druk

Ja, zat ik 2 weken geleden nog te zuchten dat ik me zo verveelde, nu is het hectischer dan ooit en maak ik me een beetje druk (letterlijk dus) hoe ik al die activiteiten in mijn dag ga passen.

Belangrijkste nieuws (en ook meteen druk op de ketel!) is dat ik waarschijnlijk vanaf as week een flinke consultancy opdracht heb voor organisatie waar vriend van Chiel commercieel directeur is. Bedrijf zit echter in Nigeria (voor mensen die aardrijkskunde nooit zo lag, dat ligt aan west-kust van Afrika, ongeveer 5 uur vliegen vanaf Nairobi, Nederland-Turkije is dichterbij), Ghana en Sudan (need I say more?). En dat maakt een HRM klus natuurlijk moeilijk. As vrijdag vlieg ik naar Uganda, om kennis te maken met het management team.

Maar als dit nu het enige is...  Elke donderdagmiddag geef ik 6 kinderen een uur lang kookles. Dan ben ik gevraagd voor het bestuur van de Nederlandse School, maar zijn er ook tegenkandidaten begreep ik, dus ik hoop bijna dat ik het niet word. En ik heb me opgegeven voor Swahili les, samen met 3 andere moeders, 2 uur per week. Ik spreek het al wel een paar woordjes, maar nu gaat het echt hard denk ik.

Dan had ik nog een sollicitatie lopen bij de UN als HRM officer, maar daarvan heb ik gelukkig (!) nog niets gehoord.

En afgelopen donderdagochtend ben ik met mw. Beckman, de vrouw van de oprichter van AAR (= chiel zijn werkgever) mee gegaan naar een charity project wat zij steunt. Dat was een grote lagere school (bijna 2000 leerlingen) in een sloppenwijk. Allereerst was ik nog nooit in een sloppenwijk geweest. Daarnaast was de school ook heel byzonder en ontroerend. De sloppenwijk is heel heftig (vies, ivm open riool en de modder), heel druk en vol, en ook wel beetje beangstigend, omdat je heel goed beseft hoe rijk je bent in vergelijk met deze mensen. De school was echt een paradijs in die chaos: groen met bomen, schoon met nette toiletten, kinderen in rode truitjes, grijze broeken of rood/wit geblokte jurkjes, vaak met gaten erin, maar eigenlijk allemaal vrolijk. Ze krijgen er een goede maaltijd (van bonen en tarwe) heel simpel, maar voedzaam (ik heb het ook geproeft) en best lekker. Daarnaast krijgen ze elk half jaar een ontwormingskuur, heel belangrijk voor de kinderen in slechte omstandigheden om hun weerstand op pijl te houden. Ook hebben ze geen klassen groter dan 55 leerlingen. Dat lijkt idioot veel, maar voor Kenia is het redelijk in vergelijk dat er ook scholen zijn met klassen van 200 kinderen, waarbij je je kan afvragen hoeveel ze dan nog kunnen leren. Ook hebben ze een computer lokaal met 60 pc's, waar alle kinderen vanaf groep 4 een uur per week les krijgen.
Een heel mooi project, wat zelfvoorzienend werkt: de school staat op een flink terrein, waar men 15 jr geleden bomen is gaan planten. Het hout van de bomen gebruiken ze om eten te koken voor de kinderen. Daarvoor krijgen ze normaal geld van de overheid, wat ze nu voor andere doelen kunnen gebruiken, zoals het ontwormingsprogramma. Ook wordt ouders die het schoolgeld niet kunnen betalen, toegestaan om op het school terrein te werken aan onderhoud van de school en op die manier te betalen voor de opleiding van hun kinderen. Ik kan er nog een hoop over vertellen, maar nodig je liever uit om te kijken op de website van AAR: (volgt nog)
Mw Beckman is enorm fanatiek en steunt zo 27 scholen in het land, niet met geld, maar met kennis over haar project.

Maar ook michiel en tobias hebben het druk: Tobias gaat natuurlijk 5 dagen per week naar school. Daarnaast doet hij 2 naschoolse activiteiten: hij speelt afrikaanse drums en zit op musical dance. Elke week komt er wel een vriendje spelen en as zaterdag is tobias jarig en daarvoor moeten papa en mama nog een hoop voorbereiden, waaronder taarten bakken en het netgekochte zwembad vol laten lopen (zo'n 10.000 liter, hadden we net uitgerekend, hmmmmmmm ).

Ten slotte michiel heeft net super drukke week achter de rug: strategy meeting waarin een paar grote beslissingen voor komende maanden zijn genomen. Daarbij werden af en toe harde noten gekraakt en was hij vrijdag (want hij wilde perse het die week afronden) om 01 uur thuis (snachts dus),
Tobias was wel wat nukkig eind van de week, want hij had papa, die 's ochtends om 7 uur vertrok en savonds als tobias al sliep weer thuis kwam, bijna hele week niet gezien.

In het vooruitzicht nog de verhuizing, waarbij we ook nog wat zaken zoals nieuwe koelkast, fornuis en gordijnen moeten regelen. Half oktober komen mijn ouders 2 weken op bezoek. Dus genoeg om me druk om te maken! O ja, de auto, bijna geregeld, nog een klein akkefietje over 4000 EUR met Toyota, maar de douane papieren zijn gelukkig binnen! En de container met onze meubels is gearriveerd en gaat as week worden gecleared.

Ach, meeste mensen weten dat ik liever beetje druk maak, dan me zit te vervelend thuis. Dus dat is nu goed geregeld!

Wachten

De dagen rijgen zich langzaam aan een. De andere vaders en moeders die ik spreek op school herinneren zich ook nog dat als je net bent aangekomen, het allemaal nog wat rustigjes aan gaat. Je kent nog niet zoveel mensen, en die hebben het allemaal druk. Je bent nog op zoek naar je plek,

(vrijwilligers-) werk of iets anders. Zeker nu Tobias 2 ochtenden en 3 dagen per week op school zit en Michiel hele dag druk aan het werk is. En ik wacht vooral een beetje af wat de toekomst gaat brengen (al kost me dat niets doen wel veel moeite hoor J).

Wachten… op de auto, die we hebben besteld, maar die vast staat bij de douane, want het blijkt dat douane papieren nog bij ministerie van Financien (of bij de UNDP?) ligt. Wachten op de container met onze spullen, die nog op zee zit. Wachten op suiker (wat letterlijk op de bon was, en in heel Nairobi vorige week nergens meer te krijgen*). Wachten op ons geld; eindelijk is gisteren voor het eerst (!!) Michiel zijn salaris gestort. Maar goed dat we flink wat spaargeld hebben, anders was het krapjes aan geweest afgelopen maand en écht goedkoop is het leven hier niet! Daarnaast wachten we op ons nieuwe huis, wat nog moet worden afgebouwd, wachten we op onze keniaanse ID kaarten + visa, die “op” zijn in heel Kenia en opnieuw gedrukt moeten worden door de regering (en tot die tijd loop ik hier ongeveer illegaal rond…!). Etc, etc…

Wachten is way of life hier in Kenia, vandaar ook de uitspraak "Hakuna Matata" (leterlijk: geen zorgen), waarmee men bedoelt, “maak je niet druk!”

*Vervolgens was Justus, onze bewaker, zo handig om de zak met suiker die wij voor bewakers met moeite op kop getikt hadden voor in de koffie, per ongeluk door een aap te laten stelen, waardoor apen in de boom voor ons huis 1,5 kilo suiker zaten op te eten en wij ieder met jampotje vol moesten toekomen. Gelukkig is suiker tekort op zijn retour en was er gisteren weer mondjes maat wat te krijgen.

Masai poppetjes, die wachten op ... een koper?

Michiel heeft het ondertussen juist heel druk en is flink bezig om boel op te schudden daar bij AAR. Eigenlijk komt hij een beetje tijd te kort. Tja, directeurtje spelen betekent veel vergaderen, aansturen en opvolgen en ook veel aandacht geven (vooral aan die mensen en dingen die je wilt behouden).

Zo is hij bezig om marketing afdeling op te zetten, want die was er tot nu toe nauwelijks en heeft hij opdracht gegeven om een nieuw en broodnodig ICT systeem aan te schaffen en te laten implementeren. Omdat dat systeem (zoals bij meeste grote organisaties hier in Kenia) ook een link heeft met mobiele telefoon (i.p.v. verzekeringspas kan men via mobieltje bewijzen dat iemand écht verzekerd is, niet geheel onbelangrijk in een land met veel zieke mensen, maar ook armoede), was hij meteen maar even bij zijn oude werkgever (Celtel, nu omgedoopt tot Airtel) langsgegaan.

Het hoofdkantoor van Airtel, wat voorheen in hoofddorp zat, is bijna 2 jaar geleden verplaatst naar Nairobi. Daardoor kent Michiel nog wel wat ex-collega's van Airtel. Zo kwam hij bij zijn bezoekje aan Airtel een dikke week geleden zijn oud collega Joep tegen, die sinds 1,5 jaar met zijn vrouw Manon en zoontje Ot (2 jr) ook in Nairobi woont. Daar zijn we afgelopen zondag gaan BBQ-en, heel gezellig!

Alle veranderingen bij AAR worden tot nu toe positief ontvangen. Sommige mensen vinden het zelfs openlijk jammer dat ze niet aan Michiel rapporteren, maar nog aan de oude CEO. Een aantal klinieken klagen dat hij daar nog niet is langsgeweest, mn aan de kust. Dus zal hij binnenkort wel een paar dagen op reis moeten. Wie weet gaan Tobias en ik dan wel mee, in Mombasa is het altijd erg lekker weer en een dagje strand vinden Tobi en ik helemaal niet erg.

Over het weer gesproken, sommige dagen is het echt koud, vooral ‘s ochtends is ‘t een beetje grijs. Zodra de zon doorbreekt wordt het echter warm, dat kan zo 10 graden schelen (15 =>  25 graden…). Dus we wachten ..... op het échte warme weer.

Tobias zit dus zoals gezegd nu op school, daaraan begint bij hem langzaam te wennen. Nieuwe kinderen, nieuwe juf, nieuwe omgeving, maar vergeleken met 2-3 weken terug, toen hij nog thuis zat te vervelen de hele dag, is hij al een stuk vrolijker, gelukkig.

Tja, en ik, ik doe dus eigenlijk NIETS…. (ehh, nou ja, blog schrijven, beetje koken, beetje mailen en maar eens op zoek naar een goede dagbesteding).

-------------------------------

In memoriam

We zijn alle 3 erg verdrietig over het overlijden van Mees (6 dec 2010 – 29 aug 2011). Nog zo lief en klein, we wensten dat je wat langer hier had mogen zijn, we zullen je niet vergeten! ... Via deze weg een dikke knuffel voor je papa, mama en zusjes. Waren we nu maar even bij jullie in Nederland.

Het dagelijks leven in Kenia

Sinds laatste posting zijn er al weer zoveel dingen gebeurd. Morgen is de grote dag, dan gaat Tobias hier voor het eerst naar school. Spannend! Gelukkig zijn de afgelopen 1,5 week niet ongemerkt voorbij gegaan. Tobias heeft veel vriendjes op bezoek gehad, we zijn gaan bowlen en suikerspinnen eten in de Village Market (sjieke mall), Tobias heeft eindeloos gespeeld in de tuin.

Vooral alle beestjes in de tuin vindt hij prachtig. Met Bonny hagedissen en gekko's zoeken, hij heeft zelfs al 2x een cameleon gevangen (en na dag of 2 weer vrij gelaten). Ook spinnen, sprinkhanen, duizendpoten, kevers (hoe groter hoe mooier) en vlinders hebben Tobias' onverdeelde aandacht. En elke avond voordat hij gaat slapen maakt hij een avondwandeling (in het donker) met Michiel om glimwormpjes en krekels te zoeken.

Tobias zijn cameleon

Verder ben ik ondertussen dikke vriendinnen met Rosa. Haar zus, Miriam werkt bij een echtpaar uit Nieuw-Zeeland, wat hier een straatjongens project heeft opgezet en runt. Bij hen werkt een Nederlandse psychologe die met een Keniaan getrouwd is en 3 kindjes heeft. Het oudste jongetje is ruim 3 jaar, en daar zijn Tobias en ik maandagmiddag geweest om te spelen (met dank aan Miriam die ons bij elkaar had gebracht).

Donderdag waren we bij Tessa (Engelse, getrouwd met Kennedy, Keniaanse hoogleraar) en hun 2 kindjes, Daniel (1,5) en Timothy 4,5 jaar oud. Zij wonen tijdelijk in een apartementje bij een boerderij in buitenwijk van Nairobi. Dat bezoekje was ook heel leuk, want er waren net geboren biggetjes, kleine konijntjes om te aaien, koeien, geiten, ganzen, kippen en honden. Genoeg dieren voor Tobias. En een paar hele mooie bomen om in te klimmen. Ook jolanda had trouwens jonge konijnen en boodt ons er al eentje kado aan maandag. Daar moeten we maar eens over nadenken, want Tobias vindt de konijntjes erg lief, maar wat doen we met het konijn als we over 3-4 jaar terug naar NL komen?

Vandaag waren Bonny (een van onze bewakers) met zijn 6 jarig dochtertje Theresa en zijn vrouw Elisabeth op bezoek bij ons. De kinderen hadden veel lol samen, samen in tuin rommelen en koekjes bakken. De vrouw van Bonny vertelde dat ze graag een winkeltje in 2e hands kleding zou willen beginnen. Ik heb haar wat tips gegeven en gezegd dat als ze het echt graag wil, ze een businessplan moet maken zodat ze eventueel een lening (micro krediet) zou kunnen krijgen. Lijkt me leuk om vrouwen die een eigen bedrijfje willen starten daarmee te helpen, doe ik toch nog wat nuttigs met mijn bedrijfskunde studie. (En ik voelde me toch al een soort Maxima met die chauffeurs, bewakers, en huishoudelijke hulp 5 dagen per week, dus dan maar "maxima all the way").

 

Tobias op schommel met theresa, bonny duwt.

Dus we vervelen ons niet. Vervoer gaat nu nog met auto met chauffeur van chiel zijn werk (bij die auto's moet je je trouwens niet te veel voorstellen, meeste zijn toyota's station, waarbij 1 auto behoorlijk oud is met soort bekleding van jute zakken. Echter, binnenkort krijgen we onze eigen auto, een Toyota Landcruiser Prado 4x4, dan kunnen we zelf ons gelukt op de weg hier gaan beproeven :((( (Want ze rijden hier als gekken!) Maar dat betekent ook meer flexibiliteit en bijvoorbeeld mogelijkheid om Nairobi National Parc te gaan bezoeken. Dat lijkt me geweldig....!

Maar er zijn ook ongemakken:
Zo hadden we geen goed werkende douche/badkraan, warm water kwam er druppelsgewijs uit, druk was ongeveer 0, waardoor je na 1,5 uur wachten nog slechts 3-4 cm (lauw-) warmwater in je bad had, over douchen zullen we het maar niet hebben. Als we dus in bad wilden, moesten we steeds van de boiler in de keuken water tappen met emmers en dan een bad vullen, waarna we (achter elkaar of met z'n allen tegelijk) in bad moesten. Een keertje is dat niet erg, maar op een gegeven moment ben je dat echt zat! (Zeker als Tobias dan ook nog moeilijk gaat doen dat hij niet in bad wil...). Dus nu via de huisbaas maar eens een loodgieter laten langskomen. Die had vrij snel het probleem opgelost, binnen uurtje kwam er flink water uit zowel kraan als douche, jippee!
Maar die avond, toen ik dacht: "nu ga ik eens even lekker in bad!", kwam er nog steeds een flinke straal uit de kraan, maar wel IJSKOUD! pfff. Dus huisbaas ge-SMSed, hij zou wat gaan regelen (wat precies was dan wel de vraag). De volgende ochtend (zaterdag) om 9 uur stonden opeensloodgieter én electricien op de stoep, net toen Michiel voor mij (ja, weer via de kraan in de keuken) een lekker badje had gemaakt. Ik dacht toen, stik er maar even in, en chiel was zo lief om ze met koekjes en koffie in de tuin bezig te houden, waar ze half uurtje hebben gewacht totdat ik mijn haar had gewassen (hoog nodig) en even lekker had gepoedeld. Die electricien was trouwens een goeie vent, want anderhalf uur later was de boiler warmer dan ooit en nu kunnen we eindelijk lekker in bad en ook redelijk goed douchen. Een luxe die we nu echt waarderen. :)

Echter, waterdruk in het algemeen is momenteel slecht in Nairobi, waardoor wasmachine het niet doet, en we daar weer met emmers water lopen te slepen. Waarom? Te kort aan water? Nee, het heeft flink geregend afgelopen dagen. Maar men is aan het voorbereiden (3 weken lang!) op grote Trade Fair voor Oost Afrika hier, dus moet de stad er piekfijn uitzien voor al die EU handelsmissies ed, die hierheen komen. En daarom worden alle plantsoenen flink bewaterd, en krijgen de huishoudens dus minder water....

Donderdag wilden Tobias en ik nog even koekjes bakken voordat we naar Tessa gingen, valt net op moment dat koekjes de oven in moeten de stroom weg.... Dag koekjes!

Tja, dat is even wennen, al zullen bovenstaande problemen in ons nieuwe huis worden opgelost, omdat we daar extra stroom opslaan en goede pomp hebben tussen watervoorziening en ons huis. Maar goed, het heeft ook wel zijn charmes om met kaarsjes aan en een lamp die op zonne-energie werkt een boek te lezen, ipv TV en electra...

As week is er een receptie op de ambassade, er schijnen NL 2e kamerleden langs te komen. Michiel en ik zijn uitgenodigd. Maar eens kijken wat er aan die kant van het spectrum gebeurt. Ik had 3 nieuwe cocktailjurkjes gekocht bij Zara voordat ik naar Kenia vertrok, zijn ze toch nog ergens goed voor....

arm en rijk.....

Afgelopen vrijdag was een heel boeiende dag, Tobias en ik waren samen naar de binnenspeeltuin bij Adams Arcade, waar we een groep (arme) Keniaanse schoolkinderen tegen kwamen, die een dagje uit waren. De kinderen waren allemaal in soort van schooluniformen, maar die waren veelal kapot (grote gaten in mouwen). Toen ze gingen lunchen aten de meeste kinderen gekookte rijst met aardappels uit een soort broodtrommeltje wa ze samen deelden, Tobias zat ondertussen te piepen dat hij geen zin had in zijn net vers gekochte croissant, maar liever een koekje of een zakje chips wilde hebben… tja!

De leraren hadden geregeld dat ze die dag bij verschillende attracties gratis naar binnen konden. Tobias was heel gezellig met de kinderen aan het spelen en daarom vroeg de directrice of Tobias en ik misschien mee wilden naar de volgende attractie. Dat wilden we wel. Zij met zijn 40-tigen in 2 volkswagenbusjes, wij met zijn 2en in auto met chauffeur…. Hmmmm dat geeft natuurlijk ook te denken.

De volgende stop was een soort zwemparadijs, het was aandoenlijk om te zien hoe de kindertjes die nog nooit in een zwembad waren geweest (en natuurlijk geen zwembroek hebben) in hun ondergoed (en soms in lang tshirt als ze geen ondergoed hadden!) in het pierebadje mochten spetteren. Tobias spetterde vrolijk mee (ook in zijn onderbroekje, want ik wist niet toen we van huis gingen dat we naar een zwembad zouden gaan). Net voor we bij het zwembad aankwamen hadden Tobias en ik voor alle kinderen koekjes en zuurtjes gekocht. Dat viel zeker in de smaak en niet alleen bij de kinderen, ook de juffen snoepten lekker mee, die kregen dat duidelijk ook niet elke dag!

Over een poosje gaan we een keer bij ze op school kijken, dat lijkt me heel inspirerend want die leraressen zijn echt enorm gedreven. Misschien een goede plek om wat spullen die ik in de container heb zitten om weg te geven (w.o. 2 oude laptops).

De verschillen tussen arm en rijk, tussen kansen krijgen en gewoon pech hebben, in Nederland worden geboren en in Kenia, zijn toch wel moeilijk een plek te geven voor mij. Daarnaast ontroert het om te zien hoe mensen hier met weinig geld heel gelukkig kunnen leven. En het leidt ook tot dilemma’s: geef je geld of goederen weg? En zo ja, hoeveel en aan wie wel/wie niet?

Gisteren liepen we weer tegen dit dilemma op: Derrick, een van onze bewakers, is nu al een week ziek en het gaat niet goed met hem. Michiel had hem €15,- gegeven om medicijnen te kopen, maar hij belde dat hij terug moest naar het ziekenhuis en had nog eens €30,- nodig. Dat heeft Chiel (via Justus de andere bewaker die bij Derrick in de buurt woont) ook gegeven. Daarnaast werken Justus en Bonny nu over, om de shifts van Derrick in te vullen, wat ons €5,- per dag extra kost. Al met al kleine bedragen, maar vandaag hoorden we dat Derrick naar het ziekenhuis was gegaan, omdat hij enorm hoge koorts heeft en buitenwesten was geraakt en daarom was opgenomen. Of hij juiste behandeling krijgt weten we eigenlijk niet, want Michiel zijn verhalen over de gezondheidszorg in Kenia, waar hij momenteel zelf voor werkt, zijn niet altijd positief. En wie die opname in het ziekenhuis gaat betalen, weten we ook  niet en tenslotte is het zeker ook de vraag of Derrick (snel) beter gaat worden. Het ziekenhuis had echter al aangegeven hem de volgende dag sowieso weer naar huis te sturen (naar zijn vrouw en 2 kinderen: 2 jaar en 3 maanden). Een mensenleven is hier veel minder waard, dat is duidelijk. Heftig hoor, als je daar over nadenkt en we vragen ons af of wij verder moeten of kunnen helpen….

Ons leven als rijke expats kent ondertussen ook zijn ups en downs, al zijn die niet te vergelijken met bovenstaande. Over ongeveer 1,5 week gaat tobias naar school. Voor mij, maar ik denk ook voor hem wel fijn. Eindelijk ritme en rust (voor mij) en fijne dagbesteding met andere (nederlandse) kinderen voor Tobias. Tobias heeft het nl nog steeds wel moeilijk met de overgang en kan af en toe heel dwars doen. Dat is niet echt fijn om dan hele dag samen op te trekken, leuke dingen te bedenken en Tobias mee te moeten zeulen omdat hij nergens zin in heeft, behalve hele dag DVDtjes en kinderfilmpjes op YouTube kijken. Maar toch proberen we zoveel mogelijk leuke dingen te regelen.

Zondag zijn we met zijn 3-en naar “de giraffen” geweest. De giraffen (Giraffe Manor) is een stukje van Nairobi National Parc waar zo’n 10 zeer zeldzame rothschild giraffen rondlopen. Er is een platform gemaakt, op giraffenhoogte, waar je ze kan voeren. Tobias is er in januari met mij al geweest, maar Michiel nog niet, dus zijn we nu met zijn 3-en gegaan. Tobias houdt erg van dieren, kippen, honden, maar dus ook giraffen, zeker als je ze uit je hand kan laten eten, dus dit viel zowel bij Tobias als bij de giraffen in de smaak.

Maandag kregen we bezoek van Rob (zie blog verslag van begin juli) en zijn vrouw Nicole en zijn 2 dochters en zoontje. Zij wonen in Nigeria, maar waren in Kenia op vakantie, ook omdat papa daar moest zijn voor zijn werk. De jongste 2 kinderen zijn iets ouder dan Tobias en Tobias verheugde zich erop dat er kinderen zouden langskomen om met hem te spelen. Ze kwamen echter pas ‘s avonds, dus dat betekende lang wachten voor Tobi. Maar toen ze er eenmaal waren, was Tobias helemaal in zijn element. En wij hadden ’t ook erg gezellig trouwens.

Dinsdag, de volgende dag was Tobias echter behoorlijk humeurig, want hij was de avond daarvoor veel te laat naar bed gegaan. ’s Middags kwamen Gijs en Naut met hun moeder Kim op bezoek bij ons. Ook dat was heel gezellig, lekker met zijn 3-tjes buitenspelen en lekker Nederlands kletsen. Tobias voelt zich nl nog erg onzeker met het Engels, terwijl het al heel aardig gaat, als Rosa onze hulp iets in het Engels aan Tobias vraagt, geeft hij mij 8 vd 10 keer juiste vertaling (als controle voor zichzelf) en zijn woordenschat stijgt met de dag.

Woensdag kwamen de kinderen + nichtje van Rosa (2 meiden van 12-13 en een zoontje van 8)  de hele middag met hun moeder mee op uitnodiging van mij. Tobias zou leuk met rosa’s zoontje kunnen spelen, maar op een of andere manier hadden ze niet zo’n klik. Tobias was veel drukker met eieren zoeken in het kippenhok en hagedissen vangen samen met Bonny onze guard. Rosa had ondertussen als lunch keniaans eten voor ons gekookt: Ugali, een soort hele dikke maispap met spinazie (a la creme) en omena, een saus met hele kleine gedroogde visjes en tomaten. De ugali en de spinazie waren heel lekker, de visjes vonden we toch wat minder lekker smaken, daar moet je duidelijk mee worden opgevoed, want anderen smulden ervan. Na het eten keken de kinderen naar een DVD-tje van Tobias: Alvin & the chipmunks. Aangezien zij thuis in een 1 kamer appartementje wonen en geen TV hebben, laat staan een dvd speler, vonden ze dat heel leuk. Limonade en grote bak chips erbij en het feest was compleet. Ik heb afgesproken dat ik binnenkort ook een keer bij Rosa thuis kom kijken. Puur uit interesse.

Helaas, vandaag (donderdag) is Tobias ziek, koorts, overgeven, diaree. Waarschijnlijk heeft hij iets gegeten of gedronken (of lopen rommelen in de tuin en te weinig zijn handen gewassen) waardoor zijn darmen het allemaal even niet meer leuk vinden. Arme mannetje ligt al hele dag op bed, maar goed, hij vindt alle aandacht van mama heel fijn, ik heb hele ochtend lego autos zitten bouwen met hem, dus hij knapt vast snel weer op. En anders zit een van de beste klinieken van Nairobi hier 15 minuten vandaan, nl bij Chiel op zijn werk, dan daar maar even langs de dokter om wat dingetjes na te laten kijken…. Tja, dat is voor ons toch wel stuk makkelijker, dan voor zo’n letterlijk arme derrick. Blijft ethisch voor mij toch een moeilijke zaak.

Wennen

Tobias en ik zijn nu 10 dagen in Kenia. En soms valt het mee en soms valt het tegen. Het is vooral erg wennen, voor ons allebei. Michiel moet veel werken, hij vertrekt elke ochtend rond 8 uur naar zijn werk om tegen 18.30 uur, net voordat het donker wordt (elke dag rond 18.45 uur), weer thuis te komen. Dan gaan we snel aan tafel om samen te eten, dan mag tobias nog even televisie kijken (meestal dvdtje want BVN, de Nederlandse zender voor NL-ers in den vreemde :) zendt weinig leuks uit voor kinderen) waarna we tobias naar bed brengen (inclusief voorlezen, de dag doornemen etc.).

Verder moeten er ook nog wel dat dingen geregeld worden, dus ben ik bijna elke dag wel een poosje zoet met naar het winkelcentrum gaan om boodschappen te doen, of andere dingen te regelen. Zo bel ik nog steeds met mijn Nederlandse telefoon, dus ik moet echt als een haas een keniaans nummer gaan regelen, want anders ga ik falliet. Om de electra te kunnen betalen moet je een sms met je accountnr naar een telefoonnummer sturen, dan krijg je het bedrag met je rekening van deze maand per sms terug. Dat geld moet je dan gaan storten bij een speciaal loket in een specifieke supermarkt, hier 10 minuten vandaan. Het werkt hier dus allemaal een beetje anders, wel handig hoor die mobiele telefoon, maar het kost tijd om dit soort dingen uit te zoeken en te regelen. Al die klusjes vindt Tobias natuurlijk niet echt leuk om te doen.

Overdag probeer ik daarom steeds iets leuks te verzinnen voor Tobias, maar dat valt nog niet mee. Dinsdag zijn we naar Amani geweest, een restaurantje met winkeltje en een speeltuintje, waar je lekker kan zitten en wat eten en wat helemaal gerund wordt door alleenstaande vrouwen (een charity project). Daar kon Tobias even lekker spelen. http://www.amaniafrica.org/index.php

 Amani (= vrede)

Omdat Tobias en ik beetje moeten wennen, is het ook fijn om eens even een dagje niets te doen, maar Tobias verveelt zich nogal snel omdat er geen kinderen zijn om mee te spelen en dan moet mama met hem spelen. In Den Haag hoef je maar de straat op de gaan en is 9 vd 10 keer wel een kindje in de buurt. Daarbij vindt Tobias de zomervakantie sowieso niet echt leuk, veel te lang. Hij kijkt er echt naar uit om weer naar school te gaan. Volgend jaar ga ik dat zeker anders regelen!

Maar we beleven ook leuke dingen: maandag zaten er wel 20 aapjes in de tuin, in alle bomen om het huis heen. De honden werden helemaal dol, blaffen en achter de apen aanrennen. Het was duidelijk dat de apen een spelletje met de honden speelden en ze een beetje aan het uitdagen waren. Gisteren waren de apen op de weg voor ons huis en hebben Tobias en ik ze stukjes banaan gevoerd, tja dat maak je niet snel mee in Nederland.

aapjes in de tuin

Verder zijn de kippen weer begonnen met eieren leggen, dinsdag hadden we er wel 5, Tobias vindt dat prachtig. Hij gaat om het uur kijken of de kippen nog meer eitjes hebben gelegd. Er is 1 kip, een hele dikke, die constant op het legmandje in het hok ligt, maar zelf geen eieren legt. Gewoon een hele luie kip vinden wij. Om te zien of er nog eieren zijn moet je haar optillen, maar ze wil nog wel eens pikken. Dus tobias gaat nu steeds aan de guards vragen om de kip op te tillen. (Mooie is ook dat woord voor EI in het Swahili JAI is, dat lijkt erg op elkaar, dus snappen ze wel wat tobias bedoeld als hij naar ze toekomt met verhaal over een EI.

de haan

Sana

Van de hongersnood in Kenia/Somalië merken we hier weinig, het lijkt erop dat het een beetje wordt dood gezwegen hier. Het is dan ook raar om hier lekker in de tuin te zitten en te genieten van je lunch en eigenlijk geen notie te hebben dat 800 km verderop mensen omkomen van de honger (in Nairobi is het namelijk heel groen). Maar ik heb €100,- gestort op bankrekening van WFP (World Food Programme) van de UN, wel het minste wat je kan doen, zeker als je in Afrika woont.

Daarnaast merk ik dat de mensen die voor ons werken ook arm zijn. Daarom probeer ik zo min mogelijk eten (en andere zaken) weg te gooien, maar in plaats daarvan steeds iets extra's te koken, zodat ik hen elke dag een bord eten kan geven. Mn vlees/kip/vis eten ze weinig, daarvoor is geen geld. In Nederland als ik een kip had gebraden die we maar half opaten, vergat ik die vaak in de koelkast totdat ie bedorven was. Nu zorg ik dat ik die halve kip op tijd weggeef, zodat er nog wat meer mensen van kunnen genieten. Dan is het goed te weten dat er een paar mensen in elk geval een lekkere volle buik hebben vandaag.

Vandaag was er nog wel een moeilijke situatie. We vonden dat Derrik, een van de guards, al een paar dagen beetje vreemd deed. Vanmorgen liep hij rond 8 uur nog steeds rond, terwijl hij om 6 uur al naar huis kon. Toen vertelde hij Michiel dat hij ziek is, hij heeft typhus, volgens de dokter. Hij heeft echter geen geld voor medicijnen (antibiotica) ongeveer €15,- dus heeft Chiel hem dat geld gegeven. Hij is nu 3 dagen vrij (toevallig hoe hij was ingeroosterd) maar even kijken hoe hij over 3 dagen is... En we vragen ons natuurlijk af of hij echt typhus heeft of dat er iets anders is, maar hij zag er flink ziek uit, dus dat er iets niet in orde is, was wel duidelijk. Gelukkig zijn wij tegen typhus ingeent, maar lekker is het natuurlijk niet. Tja, dat is dus ook Afrika.